In memoriam

Eveline Bouman – de Wit

15 januari 1969 – 23 november 2016

 

Ter nagedachtenis aan mijn lieve vrouw, oprichtster van deze website en schrijfster van het boek Sammy’s hondenleven.

Eveline werd op 15 januari 1969 in Oudewater geboren. Woonde eerst in Polsbroek en verhuisde later naar Engelen (’s-Hertogenbosch), alwaar ze als jong meisje haar ouders hielp in de lokale supermarkt, samen met haar twee oudere zussen. Ze deed het goed op school, had al snel een goede baan en kocht haar eigen huis. Het leek haar helemaal voor de wind te gaan, maar rond haar 25ste begon ze last te krijgen van vermoeidheidsverschijnselen die naarmate de tijd vorderde steeds meer verergerden. Ze bleef met veel moeite doorwerken totdat ze uiteindelijk in de ziektewet belande als gevolg van een burn-out. In die tijd besloot ze een puppy in huis te nemen. Een maatje om haar te helpen uit het dal te komen waarin ze zat. Die hond was Sammy. Eveline herstelde van de burn-out en ging weer parttime aan het werk. De vermoeidheidsverschijnselen bleven en na veel medisch onderzoek werd uiteindelijk geconstateerd dat ze leed aan het Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS). Een ziekte waar geen medicijn voor is.

Eind 2004 hadden Eveline en ik voor het eerst contact via een datingsite. Zij had mij geselecteerd uit de vele beschikbare kandidaten. Niet alleen omdat mijn profielfoto haar wel aanstond, maar ook omdat ze mijn tekst origineel vond en deze geen taalfouten bevatte. Toen ik haar uitnodiging accepteerde was ik blij verrast toen ik haar foto kreeg te zien. Wat een mooie vrouw. Op de foto hield ze Sammy in haar armen vast, vermoedelijk om meteen maar duidelijk te maken dat het hier om een twee-eenheid ging. Maandenlang mailden we over en weer en uiteindelijk spraken we af elkaar te ontmoeten. Eveline stelde Dierenpark Amersfoort voor, waar andere vrouwen vaak voor een café of terrasje kozen. Ze was duidelijk anders dan anderen.

 

Op 28 maart 2005 ontmoetten we elkaar bij het dierenpark. Onze ontmoeting voelde meteen vertrouwd. We hadden beiden het gevoel dat we elkaar alles konden vertellen. Ik bracht haar na afloop terug naar haar auto en we spraken af elkaar snel weer te zien.

Toen ik voor het eerst bij Eveline thuiskwam ontmoette ik Sammy. De kleine druktemaker genoot van m'n aandacht. Ook Sammy en ik hadden een klik en hij liet soms duidelijk merken dat hij het niet leuk vond dat we na een weekend samen ieder weer terug moesten naar ons eigen woning. Met de acceptatie door Sammy had ik de test doorstaan. Want Sammy hoorde bij haar en de nieuwe man in haar leven moest ook een goed baasje voor Sammy zijn.

 

Al snel vertelde Eveline me dat ze ziek was. Dat ze leed aan CVS. Hierdoor moest ze noodgedwongen ’s middags een aantal uren naar bed om te slapen en had ze soms dagen met weinig energie. Het deerde me niet. Voor mij was het op dat moment al duidelijk. Eveline was de ware voor mij.

De maanden vlogen voorbij. We ontmoetten elkaars familie en ook dat klikte meteen. We hadden onze eerste vakantie samen. Het was volop genieten. Ook de vele zomer- en wintervakanties die nog zouden volgen waren heerlijk. We konden in de vakanties veel samen zijn, genieten van de omgeving, het lekkere eten en ’s-avonds samen gezellig ouderwets een spelletje spelen (Scrabble, SkipBo en Kolonisten waren onze favorieten). 


Na enige tijd besloten we samen te gaan wonen. Ze verruilde haar geliefde Brabant voor mijn Leusden, maar ze behield de door mij zo geliefde zachte -g-. 

Ze verhuisde graag voor mij, maar ik had wel met haar te doen. Ze had veel goede vrienden in haar omgeving. Die contacten bleven, alleen werden ze wel minder frequent. Niet veel later trouwden we. We hadden een mooie tijd samen. Ons leven werd op geen enkel moment een sleur. We bleven elkaar regelmatig verrassen en waren een op maat gemaakt team. Zij schreef en zat boordevol ideeën. Ik tekende en fotografeerde en zo vulden we elkaar op deze, maar ook op andere vlakken, naadloos aan. Er waren ook moeilijke tijden. Maar ook dan waren we er voor elkaar en sleepten we elkaar er doorheen.

Naarmate Sammy ouder werd, ging zijn gezondheid steeds meer achteruit. In 2015 werd hij ernstig ziek en uiteindelijk hebben we hem in moeten laten slapen. We hadden daar beiden ontzettend veel verdriet van. Sammy hoorde gewoon bij Eveline, zoals ik ook bij haar hoorde.

Na de dood van Sammy begon Eveline aan een boek over het leven van Sammy. Na enige twijfel (want Sammy moest centraal staan) besloot ze ook delen uit haar leven in het verhaal te verwerken. Het was een mogelijkheid om mensen duidelijk te maken hoe het is om met de ziekte CVS te leven en het onbegrip dat er heerst bij met name overheidsinstanties. Het boek betekende ongelofelijk veel voor Eveline. Ze heeft oneindig veel liefde en energie in het boek gestopt en we waren beiden ontzettend trots op het resultaat.

Het afgelopen jaar kreeg de ziekte steeds meer vat op haar leven. Eerst had ze veel goede dagen met slechts een enkele slechte dag, nu werden het veel slechte dagen met soms een paar goede. Haar sociale contacten werden daardoor minder, het werken werd onmogelijk en ook werd het steeds moeilijker de energie op te brengen om te kunnen schrijven. In de laatste maanden was het niet alleen de vermoeidheid waar ze tegen streed, maar kreeg ook haar depressiviteit steeds meer grip op haar. Dagen achtereen moest ze in bed doorbrengen en kwam ze er met veel moeite een paar uurtjes uit om te eten, een beetje tv te kijken of met haar legpuzzel bezig zijn, waarna ze weer zo vermoeid was dat ze weer terug moest naar bed. Ze gaf aan dat ze haar leven uitzichtloos vond. Een leven zonder doel, waarin ze niets meer voor anderen kon betekenen. Zo goed als ze kon heeft ze mij en haar familie proberen voor te bereiden op wat komen ging.

 

Na meer dan twintig jaar worstelen met CVS besloot Eveline haar leven te beëindigen. Ze is vredig ingeslapen en niet meer wakker geworden. De afscheidsbrief die ze achterliet is veelzeggend. Ik neem haar deze beslissing niet kwalijk. Het is een dapper besluit en ondanks mijn intense verdriet begrijp ik waarom ze dit heeft gedaan. Ik hoop dat ze haar rust, waar ze zo naar verlangde, gevonden heeft.

 

Nu Eveline er niet meer is, is het des te belangrijker dat haar boek gelezen wordt. Een mooi boek vol grappige en ontroerende momenten over het leven van Sammy en Eveline, maar dat ook duidelijk maakt wat het betekent om met CVS te moeten leven. Ik heb me daarom voorgenomen het boek te blijven verkopen. De opbrengsten van het boek zullen ten goede komen aan organisaties (zoals PETA en Stichting AAP) die zich inzetten voor dierenwelzijn. Iets wat Eveline altijd ontzettend na aan het hart lag.

 

Harry Bouman